Budowanie portfela inwestycyjnego cz. 2

Przez portfel inwestycyjny należy rozumieć zbiór wszystkich inwestycji dokonanych przez tego samego inwestora na rynku kapitałowym i łącznie rozliczanych. W skład portfela inwestycyjnego wchodzić mogą akcje, obligacje lub inne instrumenty finansowe dobrane w sposób celowy, tak aby razem tworzyć kombinację odpowiadającą preferencjom inwestora co do oczekiwanej stopy zwrotu i poziomu ryzyka. Portfel inwestycyjny bywa również określany mianem portfolio.

Papiery wartościowe możemy jednak łączyć w bardzo różnych proporcjach, otrzymując w rezultacie wiele portfeli o zróżnicowanych parametrach. Nie wszystkie kombinacje będą jednak z punktu widzenia inwestora równie korzystne. Planując skład portfela, inwestor może zastosować dwa podejścia. Po pierwsze, może założyć maksymalny poziom ryzyka, jaki godzi się ponieść. Wówczas portfolio winno być tak skonstruowane, aby nie przekraczając określonego limitu (kwantyfikowanego np. za pomocą wariancji lub odchylenia standardowego), uzyskać najwyższą oczekiwaną wartość zysków. Alternatywnie, inwestor może uczynić punktem wyjścia minimalną oczekiwaną stopę zwrotu, która go satysfakcjonuje, a następnie dążyć do takiego zdywersyfikowania swoich inwestycji, aby ryzyko całości portfela przy tej stopie zwrotu było jak najmniejsze.

chart-line-148256_640

Portfel optymalny to taki portfel inwestycyjny, w którym spośród wszystkich dopuszczalnych wariantów dywersyfikacji wykorzystano odpowiednie papiery wartościowe we właściwych proporcjach w ten sposób, że portfel ten oferuje maksymalną oczekiwaną stopę zwrotu przy danym poziomie ryzyka lub założoną oczekiwaną stopę zwrotu przy najmniejszym ryzyku. Niekiedy portfel optymalny nazywany jest również portfelem efektywnym.

Na portfele efektywne składają się takie portfele, które charakteryzują się najwyższą stopą zwrotu przy ograniczonym ryzyku. Portfel o minimalnej wariancji obejmuje taki zestaw walorów, który charakteryzuje się najmniejszym możliwym ryzykiem – zazwyczaj zawiera takie walory jak obligacje czy bony skarbowe w wysokości 80-90% wartości portfela.

Z matematycznego punktu widzenia portfele efektywne są obliczane z wykorzystaniem funkcji celu, którym jest wielkość ryzyka, stosowany narzędziem jest współczynnik korelacji liniowej, a ograniczeniem udział poszczególnych walorów w portfelu.

 

Zbiór portfeli optymalnych (efektywnych) na tle ogółu możliwych portfeli inwestycyjnych.

portfel2
W przypadku gdy korzystamy z funkcji użyteczności inwestora funkcją celu staje się użyteczność bogactwa inwestora. Użyteczność to synonim satysfakcji, radości czy poczucia sukcesu, które w tym przypadku wiąże się z określoną kwotą bogactwa, czyli zarobku inwestora. Bogactwo mierzone jest oczekiwaną stopą zwrotu. Za pomocą funkcji użyteczności inwestora można określić jego stosunek do ryzyka. Inwestorzy maksymalizują swoją użyteczność. Warto jednak zauważyć, że użyteczności nie można przypisać określonych wartości liczbowych, czy inaczej mówiąc określone wartości liczbowe nie są interpretowalne. W przeciwieństwie do kwoty zysku czy poziomu ryzyka.

Zgodnie z przepisami firmy inwestycyjne i domy maklerskie sprawdzają profil inwestora za pomocą kwestionariusza przed nawiązaniem współpracy. Warto jednak zwrócić uwagę, że te kwestionariusze opierają się na tym, co inwestor myśli o swoim postrzeganiu ryzyka czy jak teoretycznie je postrzega. W większości przypadków nasze postrzeganie ryzyka jest jednak dalekie od tego, jak rzeczywiście reagujemy na określony poziom zmienności. Dopiero w konkretnej „sytuacji inwestycyjnej” możemy sprawdzić swoje reakcje. W praktyce sprowadza się to do budowy portfela o zadanym poziomie zmienności.

Portfel rynkowy stanowi zbiór wszystkich portfeli inwestycyjnych poszczególnych inwestorów. Innymi słowy, portfel rynkowy składa się ze wszystkich walorów znajdujących się w obrocie na rynku. Ponieważ portfel rynkowy jest doskonale zdywersyfikowany, charakteryzuje się wyłącznie ryzykiem systemowym. Ryzyko unikalne (niesystemowe), związane z indywidualnymi walorami, jest w tym przypadku całkowicie wyeliminowane.

Niekiedy portfelem rynkowym nazywa się również portfel inwestycyjny danego inwestora, skonstruowany w taki sposób, że jego ryzyko i oczekiwana stopa zwrotu odpowiadają dokładnie parametrom całego rynku. Portfel rynkowy można teoretycznie stworzyć, np. nabywając każdy ze wszystkich rodzajów walorów notowanych na określonym rynku w proporcjach odpowiadających udziałowi tych papierów w wartości (kapitalizacji) całego rynku. W praktyce jednak utrzymywanie portfela inwestycyjnego precyzyjnie odpowiadającego parametrom portfolio rynkowego jest niezmiernie trudne. Po pierwsze bowiem, chcąc nabywać walory dokładnie proporcjonalnie do ich udziału w całym rynku, niejednokrotnie musielibyśmy kupować ich części ułamkowe, a to, jak wiadomo, jest niemożliwe.

Dodaj komentarz